در جست و جوی زبان کامل
موجود در انبار
«در جست وجوی زبان کامل» از مجموعه دروس افتتاحیه کلژ دو فرانس، یکی ا زمعتبرترین موسسات دانشگاهی جهان به شمار می رود؛ این دانشگاه در عین حال بیشتر از آنکه دانشگاه باشد، مرکزی است برای گسترش دانش انسانی در پیشرفته ترین و آخرین مراحل تحول و تکامل آن.
این اثر، خطابه امبرتو اکو در دوم اکتبر 1992 و در خصوص پیدایش زبان و به عبارتی در جستجوی زبان کامل است.
نویسنده در این کتاب مطرح کرده است که یکی از نظریه های قابل توجه در باب منشاء زبان را می توان دراثر ابن حزم، (فقیه و طبیب و شاعر و فلسوف اندلسی) یافت؛ به باور او زبان ها نمی توانند با قرارداد بوجود آیند زیرا انسان ها برای وضع قواعد همواره به زبان نخستین نیاز خواهند داشت.بنابراین، در آغاز زبانی خدادادی وجود داشته که از انواع اسم ها و مترادف ها بهره مند بوده است چرا که به کمک این زبان آدم ابوالبشر باید قادر می بود بدون هیچ گونه ابهامی کلیه ایای جهان را نام گذاری کند.همچنین، این زبان باید حامل همه زبان ها باشد.
دنی قهرمان جهان
موجود در انبار
سال بلوا
موجود در انبار
کتاب سال بلوا، رمانی نوشته ی عباس معروفی است که نخستین بار در سال 1992 وارد بازار نشر شد. داستان این رمان ارزشمند و به یاد ماندنی در قالب خاطراتی در ذهن شخصیت اصلی، دختری به نام نوشافرین، روایت می شود. نوشافرین یا نوشا، دختر مردی پرنفوذ به نام سرهنگ نیلوفری است که به منظور پیشرفت در کار خود، به شهری کوچک در حوالی استان سمنان به نام سنگسر می رود. سرهنگ معتقد است دخترش آن قدر شایسته است که می تواند ملکه ی ایران شود و عزم خود را جزم کرده که بهترین زندگی را برای نوشا بیافریند. اما اتفاقات به این سادگی ها که او فکر می کرد، پیش نخواهد رفت. نوشا از طرف دیگر، در گرداب عشق کوزه گری اسرارآمیز می افتد و حاضر است برای معشوق خود دست به هر کاری بزند. اما دست سرنوشت، برای نوشا هم خواب های دیگری دیده است. رمان سال بلوا، اثری فوق العاده جذاب و خردمندانه است که موضوعاتی چون عشق ممنوعه، قدرت طلبی و محدودیت های تحمیل شده بر زنان را به زیباترین شکل به تصویر می کشد.
سلاخ خانۀ شیکاگو
موجود در انبار
برای نویسندهای که مجلۀ تایم دربارهاش نوشته بود: «مردی که همهچیز به ما داد، جز شوخطبعی و سکوت»، نوشتن یکی از بزرگترین متنهای تاریخ ادبیات، آنهم در 25 سالگی، چیز عجیبی نیست. آپتون سینکلر را شاید بتوان تنها نویسندهای دانست که با نوشتن و انتشار رمان، جهان را تغییر داده است؛ سلاخخانۀ شیکاگو(جنگل) در سال انتشارش – 1906 – چنان بلوایی در ایالات متحده بهپا کرد که تئودور روزولت(بیستوششمین رئیس جمهور امریکا) دستور تأسیس سازمان غذا و دارو(FDA) را صادر کرد! کتابی که با محوریت داستان زندگی دهشتناک کارگران مهاجر لیتوانیاییتبار در کشتارگاههای شیکاگو، زندگی امریکایی را در لایههای زیرین و دور از دسترساش روایت کرد و به مردم و دولت فهماند که بهخاطر سلامتی جسم و جان خودتان و قلبی که در سینه دارید، نباید سکوت کنید. رمان سلاخخانۀ شیکاگو(جنگل) صد و اندی سال پس از انتشارش، همچنان آینهای است رو به همۀ ما برای درک اهمیت ادبیات، روشنفکر متعهد و ایستادن بر سر عمیقترین و اصیلترین ارزشهای اخلاق انسانی.
کتاب کافه پولونیا
موجود در انبار
در ورشو هرجا باشی جای زخمهای جنگ را میبینی| کافه پولونیا دربارهی «پناهندگان لهستانی» است. منصور ضابطیان در جریان سفرش به ورشو، با تعدادی بازماندهی لهستانی که در سال 1321 به ایران وارد شدند مصاحبه و بهدنبال آن به شهرهایی در ایران سفر میکند که یا مقصد پناهندگان بوده، یا آرامگاه ابدیشان. او پس از جستوجوی نشانهها و خاطرهها، مشاهدات خودش را از وقایع به تصویر میکشد. بنابراین، کتاب حاضر «سفرنامهی لهستان» نیست اثری خواندنی و تأثیرگذار است از تلاشهای غیرانسانی انسان برای ازبینبردن همنوعش.
کتاب همدلی به چه کار آید
موجود در انبار
اگر میخواهیم جهانی انسانیتر بسازیم، باید همدلی را بیاموزیم.
در دنیایی که بیتفاوتی، سوءتفاهم و قطبیسازی روزبهروز گسترش مییابد، همدلی شاید نادیدهگرفتهشدهترین توانایی انسانی ما باشد. رومن کرزناریک، فیلسوف اجتماعی و عضو موسسه «مدرسهی زندگی»، در این کتاب نشان میدهد که همدلی نه صرفا یک ویژگی اخلاقی یا احساسی، بلکه مهارتی آموختنی و ابزاری نیرومند برای تغییر فردی، اجتماعی و سیاسی است. وقتی همدلی به کنش و عمل تبدیل شود، میتواند روابط فردی را عمیقتر، تصمیمها را هوشمندانهتر و جامعه را انسانیتر سازد. نویسنده با بهرهگیری از پژوهشهای علمی، روایتهای تاریخی و تجربههای انسانی، توضیح میدهد چگونه میتوانیم ظرفیت همدلانهی خود را پرورش دهیم؛ از گوش سپردن عمیق گرفته تا تغییر دیدگاه و لمس تجربهی زیستهی دیگران. همدلی به چه کار آید دعوتی است به تقویت درک متقابل؛ راهنمایی عملی برای آنکه نه تنها بفهمیم چگونه با دیگران زندگی کنیم، بلکه برای آنکه یاد بگیریم چگونه واقعا آنها را «ببینیم».